Reč dekana
Koncept i program ovog fakulteta nalazi u svojoj najogoljenijoj biti u samom imenu: Akademija klasičnog slikarstva.
Ljudska fascinacija okruženjem, od samog momenta otvaranja očiju po rođenju, iskazuje i potvrđuje da viđeni prizor zabeleži, likovnim sredstvima opiše, sačuva svedočanstvo o viđenom. Od Altemire, preko drevnih civilizacija, do početka evropske kulture i današnji čovek ima potrebu da slika. Ni najsavremenija tehnološka sredstva, od fototaparata do kompjutera, nisu umanjili ljudsku potrebu da viđeni svet, fascinaciju vizuelnom senzacijom, živim i sintetičkim vizuelnim prikazima, zabeleži ugljanom, olovkom, perom i četkom.
Slika je danas živa u svom najdubljem i najosvedočenijem smislu - ona je sama za sebe vrsta koja odoleva svim evolutivnim iskušenjima. Evolutivni procesi i promene ljudske misli, kao i najezda novih medija, novih načina izražavanja one iste fascinacije viđenim svetom, niti su sliku oštetile, niti uništile, niti joj umanjile značaj. Naprotiv, sve te novotarije, stavile su sliku i klasično slikarstvo na pijedastal pre roditelja: neuništivog semena iz kog se rađaju mutanti koji tek treba da prežive nemilosrdnost evolutivnog izazova. Taj proces istorijske provere se ubrzava, i svedoci smo samo tokom 20 veka bezbrojnih blještavih rođenja raznoraznih ,,izama”, koji su završili sudbinom kometa. Majka klasičnog slikarstva je preživela nekoliko milenijuma i ušla u novi, pored svih crnih prognoza.
Gde leži tajna besmrtnosti klasičnog slikarstva? Crtež, valer, boja i mnogi drugi likovni elementi njenog univerzalnog jezika izražavanja, njihova jasnost, istrajnost i osvedočenje proverene, merljive i očigledne vrednosti, čine klasično slikarstvo besmrtnim. Svaka umetnost, književnost, muzika… imaju svoj specifični, definisani i konstantni, a istovremeno univerzalni i razumljivi, provereni i merljivi kvalitativni sistem –jezik izražavanja - jezik umetnosti.
Slikarstvo i slika, kao i njene sestre, pokrenute slike, teatri i film, u svom sistemu komunikacije ne mogu da funkcionišu bez upotrebe univerzalnog likovnog jezika. Ovaj jezik, likovni jezik ima svoje elemente koji grade sliku, kao što slova grade reč, rečenicu. Kao što bez slova nema poezije, proze, kao što bez tona nema mužike, nema ni likovnog dela bez elemenata univerzalnog likovnog jezika, jedinog sredstva izražavanja u ovoj umetnosti. Umetnost korišćenja svakog ponaosob od ovih elemenata (crtež, valer, boja…) čini preduslov za stvaranje dela, koje se može svrstati u likovnu umetnost. Da mogu, ovo bi poredili pre ljudi Altamire, Egiptski autori Fajumskih portreta, oni što oslikaše Pompeju i svi velikani čija dela krase muzeje prestonica sveta.
Upravo te civilizacijske vrednosti, koje su najveće muzejsko blago sveta, te slike koje su pretrpele nemilosrdni sud vremena, su reper i cilj kom težimo kroz program Akademije klasičnog slikarstva.
Ono što su Leonardo, Rafael, Ticijan, Rembrant učinili od svoje 7. do 25. godine, mi pod prisilom doba u kojem živimo treba da naučimo naše studente za 3, 5 ili 7 godina.
Taj neverovatni poduhvat je moguće izvesti samo proverenom metodom, korak po korak, od elementa do elementa, onog svetog jezika slike i likovne umetnosti. Slabost ljudskog duha savremenog čoveka da se suoči i savlada osvedočene vrednosti svakog ponaosob od ovih elemenata je posebna prepreka. Savremeni čovek, koji prebrzo živi, želi do svega da dosegne samo jednim klikom i to je osnovni razlog što je klasično slikarstvo mnogima ,,kiselo grožđe”. Sva je sreća da snaga duha velikana iz Luvra, Prada, Metropolitana i Ermitaža daje vitalnost ,,poslednjem Mohikancu” da tajnu predaka preda najžilavijima. Snaga Akademije klasičnog slikarstva Univerziteta EDUCONS, leži u skoro neverovatnoj činjenici, da su njeni profesori prošli skoro nezamislivi put. Učili su kao pomenuti Leonardo 7, 9, 13, 25 godina, baš ono što je Verokio učio svoje učenike. Ova grupa ,,poslednjih Mohikanaca” nije kolektiv, to je bratstvo koje se urotilo da sačuva i prenese duh i tajnu starih majstora. Tajnu koju mogu primiti samo posvećenici i vernici u neprikosnovenosti drevnih vrednosti. Onima kojima u svakoj ćeliji tela pulsira svest da čim otvorimo oči, sve što vidimo ima u svojoj srži liniju, boju… . Oni koju su svoj život posvetili čuvanju semena iz kog će uvek i ponovo nići divna slika, klasična slika. Produkt svete veze između duha, oka i ruke.
Čovekova potreba za rekapitulacijom, za podvlačenjem crte i preispitivanjem pređenog puta, oteleotovrena u muzejskim zbirkama, dokaz je vrednosti kojima smo se posvetili.
Na prelomu milenijuma, koji su nažalost retki, ova potreba se intenzivira, pa je i naše delovanje baš u ovom momentu, verovatno u skladu sa mističnim zakonima kosmosa. Slava slici i svim njenim velikim tvorcima.
Prof. mr Dragan Martinović
Dekan Akademije klasičnog slikarstva
